Er zijn hardnekkige discussies die elk jaar weer oplaaien bij het eerste zuchtje roddelwind. De drukte op de Camino Francés bijvoorbeeld. Niet te ontkennen, geen leugen, maar helaas door sociale media opgeblazen tot megalomane proporties die geen grijstinten kent en weigert toe te geven aan een voldongen feit: een plaatje met pelgrims die in een file lopen is een momentopname die iets zegt over de persoon die het plaatje op Facebook gooit. Dat die pareltjes op de Camino (vaak te vinden tussen de geijkte stopplaatsen uit de gidsen) elk jaar weer minder pelgrims zien en in hun hemd komen te staan is minder belangrijk dan het eindeloze geroddel over de drukte. Zo, dat moest er even uit.
En dan het onderwerp waar ik eigenlijk heen wilde….
De discussie over het wel of niet krijgen van de Compostela (certificaat) en aan welke voorwaarden dat dient te voldoen. Zucht.
In dit geval geef ik toe: waar rook is, is vuur. Door de kathedraal zelf gesticht overigens. Het begon met een kleine aanpassing in de Spaanse tekst van hun website. Maar de Engelse vertaling is nog ongewijzigd. Zeer Spaans overigens. Daarbij een oplettend oog (ik weet niet meer van wie) die zag dat het paspoort was veranderd (dat was echter al ruim een jaar geleden kan ik je verzekeren). Toen kwam er een interview van een medewerker van de kathedraal op Facebook.
De bron was betrouwbaar (Johny Walker), de geïnterviewde man had mandaat voor zijn uitspraken en de interviewer was geloof ik van het Amerikaanse genootschap. De bronnen waren oké dus. Maar de taalmisverstanden tussen die twee waren tenenkrommend. De 100 km die nodig waren voor het krijgen van de Compostela zouden niet meer gelden (en alle varianten aan interpretaties en voorbeelden waren om te ‘smullen’).
Ivar (bekende man van het grote Camino Forum dacht dat vuurtje wel te blussen en stapte op een vrij moment even het Pelgrimskantoor binnen waar een medewerker een en ander bevestigde. Een podcast van Ivar, goedbedoeld, gooide echter nóg meer olie op het vuur in plaats van het vuur te doven. Want pelgrims die in januari waren aangekomen waren (zoals al jaren) niet allemaal met dezelfde regels om de oortjes geslagen. En de communicatie met de medewerker die Ivar gesproken had was, laten we het netjes houden, niet helemaal formeel te noemen.
Ivar was gelukkig wel snel met zijn vervolg podcast en die doofde het vuur tot een, op dit moment, smeulend hoopje:
Er lijkt wel wat te gaan veranderen, maar we weten niet precies wat en hoe. We wachten nog even tot er echt officieel nieuws komt vanuit het Pelgrimskantoor / Cabildo van de Kathedraal.
Dus:
Waar je ook begint, je stempelt zoals je wilt en zo vaak als je wilt. Er kijkt namelijk bijna niemand naar want daar hebben ze de tijd niet voor. Ze registreren het startpunt uiteraard wel.
Ter hoogte van de ‘laatste 100km voor Santiago’, stempel je 2 x per dag. Ga je te paard of met de fiets is het geen 100 maar 200km. Ga je met de rolstoel is het altijd safe gebleken om de voorwaarden voor wandelaars aan te houden. ‘Tot nader order’ in ieder geval. Ga je met een e-bike dan is de keuze (zoals altijd al) aan jou: je zegt het en je krijgt geen Compostela (regel 2025), of je zegt het niet en je wordt gewoon als analoge fietser behandeld. In dat geval is het handig als je stempels en afstanden overeen komen met een gemiddelde analoge fietser. Welke dat zijn, is mij een raadsel en ik denk niet dat de medewerker tijd heeft om daar een discussie over te gaan voeren…
Mijn voorstel:
Maar die gaat tegen alle economische en politieke belangen in, dus dat gaat het nooit worden:
Maak een pelgrimspaspoort weer een echte getuigenis van de goede bedoelingen van een pelgrim. Maak er secties in waar de ontvangende partij een korte getuigenis schrijft van de goede daad van de pelgrim.
De voorwaarden voor het krijgen van de Compostela is het hebben verricht van minstens 5 goede daden. En het Afstandscertificaat zou een Getuigeniscertificaat kunnen worden.
En of iemand nou 10km, 50km, 100km, 300km, of 2926km nodig heeft om die 5 goede daden te verrichten, dat zal mij een zorg zijn. We hebben er dan in ieder geval weer 5 goede daden bij.
En een goede marketingvrouw zal dat een succesformule kunnen maken bij elke touroperator die de Camino betreedt.
Het gaat er niet om wat ‘een echte pelgrim is’. Het gaat er om dat we de beste versies van de mensheid vermenigvuldigen en de slechtste versies geen vruchtbare grond geven voor hun belangen.
Buen Camino peregrinos y peregrinas!
