De hele tocht in 1 keer? Niet voor deze pelgrim!
Het verbaast me steeds weer hoeveel mensen nog nooit van de Camino naar Santiago hebben gehoord. Als ze er al over gehoord hebben is het meestal omdat een vriend of een kennis de tocht ooit gelopen heeft. Dan gaat het meestal ook nog eens over een pelgrim die vanuit Nederland is vertrokken, of minstens vanaf de Franse grens met Spanje.
Ik snap dat ‘de hele tocht en niets minder dan de hele tocht’ tot de verbeelding spreekt. Ik snap dat in onze maatschappij, waarin woorden als groter, beter, strenger, strikter, sneller, aan de orde van de dag zijn, alles minder dan ‘de hele tocht’ niet opvalt.
Maar wat als je geen tijd hebt? Wat als je iets mankeert en niet de hele tocht kan doen?
Wat als je wilt vloeken in de pelgrimshemel en gewoon niet de hele tocht wílt doen? Of niet de hele tocht nodig hebt?
Pelgrimeren binnen Galicië
Ik hou van Galicia. Ik loop de Camino alleen maar in Galicia, want alleen daar voel ik de Camino het sterkst. Zo, het is er uit.
De enige uitzondering die ik ooit op deze regel gemaakt heb is eerder dit jaar geweest toen wij de tocht startten vanuit León – geboorteplaats van mijn vader die in januari van dit jaar overleden is aan de gevolgen van Alzheimer.
Ik loop het liefst in de late lente, de zomer en de vroege herfst. Ik hou niet van kou en regen. Zo, dat is er ook uit.
Sterker nog: als ik toch een vooruitzicht zie op een bui (en ik heb geen mede-wandelaars waar ik rekening mee wil houden) dan las ik een rustdag in. Lekker in een café zitten tot de regenbuien over zijn getrokken. Dat is ook genieten!
Oh ja: ik loop zelden meer dan 20 km per dag en ik slaap het liefst in privé-herbergen met de mogelijkheid voor het slapen in een privé-kamer in plaats van stapelbedden met mede-snurkers. Ik hou namelijk niet van pijn en ongemak en voor de mensen om me heen is het prettig als ik een goede nachtrust heb gehad. Zo, dat is er ook uit.
No Pain no Gain?
No pain no gain is een uitspraak die ik verafschuw en die me kwaad kan maken. Ik zie namelijk op de Camino dat het zo ver doorgetrokken wordt dat mensen compleet gehersenspoeld de standaard etappes doorlopen met blessures en een hoeveelheid blaren waar je u tegen zegt. Als dat écht is wat je wilt: prima, dat respecteer ik. Maar te vaak heb ik gezien dat mensen dat doen om maar mee te kunnen blijven lopen met de meute. Om maar niet te hoeven zeggen “ik heb het niet gehaald” – terwijl toegeven dat je het niet gehaald hebt waarschijnlijk veel meer moed vergt.
Het is altijd zo’n nare discussie: ‘Wat een echte pelgrim is’. De een veroordeelt het aantal kilometers, de ander veroordeelt georganiseerde busreizen, weer een ander vindt dat luxe en comfort onverenigbaar is met de term ‘pelgrim’. Ik heb wel eens op een afstandje dat soort discussies gevolgd en vervolgens zo’n persoon geobserveerd bij de rest van zijn doen en laten. Sommigen kunnen wel tien keer ‘de hele tocht en niets minder dan de hele tocht’ lopen en zullen dan nog niet in de buurt komen van mijn definitie:
Voor mij ben je een pelgrim als je onderweg mensen en meningen respecteert, geen oordelen velt, en anderen helpt als ze hulpbehoevend zijn, ook als ze er niet om vragen. Doe je dit alles en wandel je niet, ben je een goed mens. Doe je dit alles en ga je op pad (letterlijk of figuurlijk) met een doel dat hoger is dan je eigen ik, dan vind ik je een pelgrim, ongeacht of je het pad loopt uit religieuze overwegingen. Ik probeer elke dag een pelgrim te zijn, ook als ik niet wandel.
Het lukt lang niet altijd, maar ik blijf het proberen!
Dit was mijn biecht. Heb jij nog iets op te biechten?
